این ذره ذره تجربه ی ناشناخته

این بار کمی فرق دارد. دلهره م بیشتر است و ذهنم مشغول تر . بیشتر پوست لبم را میکنم ، بیشتر موهام را باز میکنم و دست میکنم توی گره هاش و با چشم های نگران یک گوشه را خیره میشوم و بعد دوباره موهام را محکم میبندم و میخواهم با این کار فکرهارا بیرون بریزم و نمیشود.

بیشتر مینویسم و کمتر با کسی حرف میزنم.

این بار بی حوصله نیستم ، متنفر نیستم، چندشم نمیشود از چیزهایی که میگذرد و از حرف ها و از دوباره و دوباره یادآوری کردن حرف ها.

اما دلهره دارم. مدنی ۷ میخوانم و ته دلم خالیست ، ویس پیاده میکنم و دلشوره دارم، پوست لبم را میکنم،موهام را باز و بسته میکنم ، دست هام را میذارم روی پیشانیم و صلوات میفرستم، قرآن میخوانم و توکل میکنم

بهمن...